Balonik- wyzwanie fotograficzne nr 2

Pewnego dnia  Laleczka Szmacianeczka wyszła na spacer .

Na  chodniku znalazła niebieską szmatkę .

- Ojejej......  -   zajęczała  szmatka

Laleczka pochyliła się nad szmatką .

- ???

-  Jestem Balonikiem - powiedziała żałośnie niebieska szmatka -  Baloniki żyją tak krótko , chcę zrobić coś ze swoim życiem ,  pomóż mi laleczko ...

Laleczka Szmacianeczka  dobre miała serduszko , chociaż szmaciane. 

Popatrzyła chwilę i pomyślała : jeśli pomogę Balonikowi, moje życie też nabierze sensu . Zabrała go do domu .

Nadmuchała go - a namęczyła się aż jej wełniane warkoczyki dęba stanęły z wysiłku , była przecież malutka .

Zmęczona usiadła  . Pomyślała chwilę i powiedziała : 

- Baloniku , narysuję ci oczka , żebyś mógł wszystko dobrze widzieć i buzię, żebyś mógł się uśmiechać .

Balonik był bardzo szczęśliwy , uśmiechał się od ucha do ucha , chociaż nie miał  uszu :) .

- Laleczko , bardzo chciałbym teraz zobaczyć chociaż kawałek  świata , możesz mi pomóc ?

- Dobrze - uśmiechnęła się Laleczka - wyjdziemy na dwór .

Poszli do ogrodu .

- Wiesz Laleczko , jestem teraz taki szczęśliwy - polecę do góry , zatańczę z wiatrem , dotknę nosem 

   chmur ... Bardzo ci dziękuje, tyle dla mnie zrobiłaś.... :)

- Cieszę się , że mogłam ci pomóc Baloniku . Dostaniesz ode mnie   na drogę buziaka . Baw się dobrze i nie zapomnij o mnie .

- Zawsze będę o tobie pamiętał Laleczko .... Żegnaj .... Niech ci  się  dobrze wiedzie !

Uśmiechnął się jeszcze , zawirował wesoło  z wiatrem a  Laleczka ocierając ukradkiem łzę , machała szmacianą rączką  aż zniknął jej z oczu . 

Balonik unosił się do góry , roześmiany , szczęśliwy .
Oglądał chmury , patrzył  w dół na malejące drzewa , na tasiemki chodników i ulic .

Rozpierała go radość , czuł się wolny  i naprawdę szczęśliwy . Nawet nie poczuł , jak zaczęło uchodzić 

z niego powietrze .... Opadał , opadał .... ocierając się po drodze o chmury ....

Cały czas przepełniony uczuciem szczęścia ...

Opadł na ziemię jak kawałek mokrej , niebieskiej szmatki prosto na głowę ... pajacyka .

- O raju ! - wystraszył się pajacyk i aż usiadł na chodniku - Coś spadło mi na głowę !

Dotknął z lękiem swojej głowy i zdjął z niej  błękitną szmatkę .

Obejrzał dokładnie i uśmiechnął się , widząc , że błękitna szmatka też się do niego uśmiecha .

- To przecież kawałek nieba ! Kawałek uśmiechniętego nieba spadł mi na głowę ! - pomyślał

Poszedł do domu przytulając mocno swój skarb . 

W domu poszukał najładniejszego pudełeczka jakie miał i schował ostrożnie to, co pozostało z  Balonika . Pudełeczko podpisał :

" W tym pudełeczku schowałem kawałek nieba, który spadł mi na głowę "

Pudełeczko przekazał swoim dzieciom , one przekazały swoim i wszyscy byli bardzo szczęśliwi - czy można być nieszczęśliwym mając swój kawałek nieba na własność ?

Niech Wam nie będzie przykro z powodu  Balonika . Niektórzy żyją długo nigdy nie zaznając szczęścia . Balonik był szczęśliwy i dał szczęście innym . :)